Als uitdaging alleen nog maar een woord is
25 juli 2017
Delfts blauw en kleine hondjes
25 juli 2017
Laat alles zien

Pure Gruwel Puber?

Pubers vind ik een van de leukste doelgroepen in de praktijk. En hoewel ik als ervaringsdeskundige moeder niet altijd de berg rommel en lege keukenkastjes kan waarderen, is het met twee pubers in huis ook elke dag oefenen in humor, geduld en naar jezelf kijken.

Pubers zijn namelijk wel heel puur. En die puurheid vinden we bij kleine kinderen nog ‘schattig’ maar rond de puberleeftijd veranderd dat bij velen naar ‘ knap vervelend’.  Worden om uitspraken van kleine kinderen nog hard gelachen, ineens noemen we dat als volwassenen in de puberleeftijd ‘bijdehand’ en ‘eigenwijs’. Bijzonder eigenlijk he ?

Want het is eigenlijk hetzelfde; de peuterpuberteit wordt puberteit en de wereld om pubers heen houdt simpelweg op na anderhalve meter. Zijn enkel. Bewonderingswaardig. Geen anderen om te pleasen, niemand verder om voor te zorgen. Enkel  gericht op zichzelf. Egoïstisch? Dat is een oordeel wat we er als volwassene aan koppelen.

Signaal van dorst ? Dan haal je drinken voor jezelf. Niet dat je dat niet wil doen voor een ander, maar dan moet diegene dat wel even melden van tevoren. Je kan niet voor de ander denken. (duh!)

Zin in iets lekkers ? dan regel je dat bij degene die boodschappen doet. En als die hulp nodig heeft dan moet die dat wel even vragen.

Je kan als puber niet met zoveel mensen rekening houden en bent dus ook veel minder gericht op anderen en hun verwachtingen. En helemaal vanuit jezelf reageren is dan vrij eenvoudig. “Geen zin in” als iemand je uitnodigt, of jezelf terugtrekken op je kamer om even bij te tanken en op te laden als je merkt dat dat nodig is. En hoe onbegrijpelijk, al die volwassenen die eigenlijk ook niet naar dat feest willen maar wel gaan, die hun baas of opdrachtgever thuis zwart maakt maar het blijkbaar niet wil en kan zeggen ?

Een tijdje geleden kwam er een jongen met zijn moeder in mijn praktijk. Hij kon niet goed in woorden aangeven wat hij graag wilde. Hij wist alleen dat hij niet lekker in zijn vel zat. Vanuit het pure stuk en de  verbinding kunnen pubers namelijk ook lastiger reageren vanuit hun hoofd (de woorden) maar wel vanuit hun hart (het voelen en de emotie).

Nadat we een poosje samen gesproken en gewerkt hadden, maakte hij wel de vertaling. In pubertaal.

“Oké,  zei hij “ ik begrijp nu dat iedereen eigenlijk een provider is, met eigen Wi-Fi. Maar iedereen pikt de Wi-Fi van de ander dus ook op. Als een soort open netwerk. Dus is de Wi-Fi van de ander vervelend of veel, raakt je eigen Wi-Fi vervuild. En dan weet je niet goed waarom je moet huilen, mopperen of chagrijnig bent omdat het ook niet van jou is. Nah, als het zo werkt is mijn Wi-Fi vervuild en weet ik niet goed hoe ik de Wi-Fi van anderen moet deleten”

Kijk, dat is precies waarom ik van deze doelgroep hou. In drie zinnen samenvatten wat er aan de hand is, voelen dat het klopt en vervolgens open staan voor wat er nodig is om verder te komen.

Pubertijd een gruweltijd ?

Blijkbaar is de tijd daarna een tijd waarin we ons enorm laten beïnvloeden door oordelen, overtuigingen, waarden en normen van maatschappij, omgeving en opvoeding. Alle Wifi van anderen oppikken noemen we volwassen worden. En hoeveel mensen voelen zich dan niet lekker in hun vel ?

Die puurheid vinden we als volwassene als kinderen klein zijn heel schattig. In de puberleeftijd vinden we het een ding. Veelal reageren mensen ook met  “ oh, heb je pubers…sjeee…. “

Ergens verliezen we dat als volwassenen. Daar waar we als volwassenen bezig zijn met wat de ander wil en hoe die te ‘pleasen’ is een puber gericht op datgene waar hij of zij voor moet zorgen, namelijk zichzelf. Dat kan ook even niet anders  er gaat tenslotte veel energie gaat naar de  groei in dat lange lijf.

Mia van den Brand